تعادل از منظر امام علی (علیه السلام)
67 بازدید
تاریخ ارائه : 9/19/2013 10:05:00 AM
موضوع: مدیریت

حضرت علی(علیه السّلام) بیش از هر چیزی به این حقیقت اشاره فرموده است که اگر به موقتی بودن سرای دنیا و جاویدان بودن سرای آخرت توجه بشود، نگاه انسان به زندگی فردی و اجتماعی دگرگون خواهد شد. لذا در جایی این نوع دنیاگرایی صحیح و نگاه ابزاری به دنیا و هدف قرار دادن آخرت را،گام مهمی در خودسازی معرفی فرموده،(خطبه هاى 42، 194 و نامه هاى 31،53 و حکمت 243) و در جایگاهی دیگر، این نگرش را راز نجات از فتنه می شمارد،(خطبه هاى 38 و 234) و در موقعیتی دیگر، سلامت نظام را منوط به این تفکر می داند(نامه 53) و گاه به تفاوت مردم و اشراف و یا دنیاپرستان و زاهدان در این ذائقه فرهنگی نگاه ابزاری به دنیا می پردازد، و در یک کلام، این نوع نگاه را لازمه زهد و آزادگی و عدم وابستگی به دنیا تلقی نموده و بیش از هر چیز دیگر، دنیاپرستی دنیاگران را نکوهش می نماید و پیامدهای وابستگی مادی و دنیازدگی را گوشزد فرموده که عبارتند از:از خود بیگانگی و اسارت(حکمت هاى 128،360 و431)، خودفروشی(نامه هاى 39 و 70)، دین فروشی(نامه 53 و حکمت 406)، خیانت(نامه هاى 41،43 و 71)،آشفتگی و افسردگی(نامه 50 وحکمت هاى 128و 360 و372)، فساد سیاسی واجتماعی(خطبه هاى 3، 33، 105)، جنگ و خونریزی(خطبه هاى 15 و 168)، انحطاط فرهنگی(خطبه هاى 32و131)، محرومیت از آزاداندیشی(خطبه هاى 3و 181 و نامه 3)، جهادگریزی(خطبه هاى 34، 39، 199 و نامه 62)، رکود معنوی(خطبه هاى 21، 166) و... این ذائقه فرهنگی جلوه ها و نمودهایی دارد که از جمله آن، تعادل می باشد. آنچه که انسان ها را از مسیر درست استفاده کردن از دنیا، منحرف ساخته است، طریق افراط و یا تفریط بوده است. در این باره، بیانی است که حضرت(علیه السّلام) در مقابل یکی از خوارج که در حال نکوهش دنیا بود، ایراد فرموده است: «ان الدنیا دار صدق لمن صدقها، و دار عافیه لمن فهم عنها و دار غنی لمن تزود منها، و دار موعظه لمن اتعظ بها، مسجد احیاءالله و مصلی ملائکه الله و مهبط وحی الله، و متجر اولیاءالله کتسبوا فیها الرحمه و ربحوا فیها الجنه...»؛ (حکمت 126).همانا دنیا، سرای راستی برای راست گویان، و خانه تندرستی برای دنیاشناسان، و خانه بی نیازی برای توشه گیران و خانه پند برای پندآموزان است. دنیا سجده گاه دوستان خدا، نمازگاه فرشتگان الهی، فرودگاه وحی خدا و جایگاه تجارت دوستان خداست، که در آن رحمت خدا را به دست آورده و بهشت را سود بردند.